(Geboren op 10 oktober 1813 te Le Roncole, Busseto - Overleden op 27 januari 1901 te Milaan)

Schilderij Robert De Man

Eigenlijk is VERDI een kind van het platteland.  Zijn vader  was herbergier in Roncolo, een dorpje in het noorden van Italië, gelegen bij Busseto.  Bij de geboorte van Verdi  stond Italië onder de voogdij van Frankrijk.  Enkele maanden later werd de heerschappij overgenomen door de Oostenrijkers. 
De muziek had een dergelijke aantrekkingskracht op de jeugdige Giuseppe, dat zijn vader hem een klein orgel (een spinet) kocht.  De kleine Giuseppe maakte snel vorderingen, zodat hij op twaalfjarige leeftijd benoemd werd tot tot orgelist in de kerk van het dorp.  Met wat hij daar verdiende kon hij leren lezen, schrijven en rekenen aan de dorpsschool van Busseto.  Gedurende twee jaar bleef hij in Busseto en speelde er elke zondag op het kerkorgel.  Een welstellend zakenman uit Busseto, Barezzi, een fervent muziekliefhebber, ontdekte Verdi's bijzondere muzikale gave, nam hem in dienst en stond hem toe piano te spelen, samen met zijn dochter Margherite.  Deze werd later Verdi's echtgenote (1836)
Verdi schreef later over Barezzi: "Ik heb heel wat mensen gekend, maar niemand heb ik beter gekend dan Barezzi.  Hij hield van mij als zijn eigen zoon en ik hield van hem als een vader" 
Toen Verdi achttien geworden was, bezorgde Barezzi hem een studiebeurs, waarmee hij zijn studies kon betalen aan het Conservatorium van Milaan.  Helaas, Verdi slaagde er nooit in om het daar waar te maken.  Hij slaagde niet in de toelatingsproef en hij had zogezegd ook niet de juiste nationaliteit (Parma had een andere vorst dan Lombardije)  en bovendien was hij al iets te oud ... 
Niettemin bleef hij, dank zij zijn mecenas, nagenoeg twee jaar in Milaan en nam er particuliere lessen in componeren en orchestratie.  

Geboortehuis van Verdi te Roncolo, thans museum             Verdi op zijn sterfbed 

En 1838, Verdi s'installa à Milan et, en novembre 1838, son premier opéra, Oberto Conte di Bonifacio, fut représanté à La Scala.  Cette pièce ayant été bien accueillie, Marelli, l'impressario de La Scala, lui commanda, par contrat, trois nouveaux opéras.  Les relations de Verdi avec l'éditeur Giovanni Ricordi jouèrent un role encore plus important dans sa carrière.  Celui-ci avait débuté comme copiste à La Scala et avait fait fortune en acquérant les droits de publication des opéras de Rossini.  Ricordi acheta le premier opéra de Verdi et ce fut le début de rapports qui se pousuivirent jusqu'à la mort du compositeur.
Peu de temps après, l'organiste de Busseto mourut.  Verdi ne fut pas appelé à lui succéder, mais fut nommé chef d'orchestre de la Société Philharmonique de la ville.  En 1836, il épousa Margherite, la fille de Barezzi.
Dans sa vie privée, Verdi fut très éprouvé.  Il perdit d'abord ses deux enfants, sa fille d'abord et puis son fils et enfin, en 1840, sa femme bien-aimée.  Verdi était complètement prostré et l'opéra- comique qu'il écrivit à ce moment- là, Un Giorno di Regno fut un fiasco.
Verdi résolut d'abandonner la composition, mais Marelli eut recours à une ruse pour l'amener à se remettre au travail: il lui demanda de parcourir un livret sur le roi Nabuchodonosor et, comme il refusait, il le lui glissa dans sa poche.
Verdi était toujours décidé à ne pas composer, mais la nature fut plus forte que sa volonté et bientôt il fut plongé tout entier dans la composition de Nabucco.  Cette pièce fut représentée en 1842  à La Scala et obtint un succès énorme. Elle fut suivi d'I Lombardi alla Prima Crociata, d'Hernani inspiré du drama de Victor Hugo, et d'I due Foscari, qui le placèrent au premier rang des jeunes compositeurs Italiens de l'opéra.

                                                       Teatro alla Scala (Milano)             Giuseppe VERDI

* Klik op de afbeelding voor een vergroting

The principal 'character' of Nabucco (1842) is in fact The Jewish people in captivity in Babylon, but they sang of their lost country in terms which the Milanese had no difficulty in applying to their own situation under the Austrian yoke. The chorus, Va, pensiero sull'ali dorati ( Fly, thoughts, on golden wings) was soon sung all over Italy, and the name of Verdi, the militant representative  independence, became a sort of symbol.  His name was scratched on the walls of houses and public monuments, being the perfect and hardly, veiled code word for 'Vittorio Emmanuele Re D'Italia'.
Then were followed  in Milan, Venice and Rome, Attilla, I due Foscari, Giovanna d'Arco, Alzira and Macbeth; in London, I Masnadirie; in Paris, Jerusalem (a new version of I Lombardi); at Trieste, The Corsair.  After the production of Luisa Miller in 1849 at Naples, Verdi settled on his country estate and, like his idol  William Shakespeare, lived the life of a landed gentleman.
He gave careful attention to the business of estate management and was a generous landlord and employer.  He followed the hunt and represented his district in the newly united kingdom of Italy, but his inspiration as a composer strengthened  as the years went by. Rigoletto (1851), Il Trovatore (1853) and La Traviata (1853), assured him of European fame, and henceforth success was assured..
The Sicilian Vespers (1855) was produced in Paris; Simon Boccanegra (1857), Aroldo (1857) and Un Ballo in Maschera (1859) in Italy; La Forza del Destino (1861) in St Petersburg; and Don Carlos (1867) in Paris.  Verdi never ceased to move forward and enlarge his technique.  Although he in no way acepted Wagner's theories or aesthetic, Verdi recognised the latter's contribution to orchestration and was more and more careful to enrich his own works.  One is aware of this in Aïda (1871) and even more so in Otello (1887) and Falstaff (1893), which, apart from their volume of sound and the fact that Verdi abandonned the practice of dividing the operas between arias and recitatives, owe no further depth to Wagner.
After losing  his friend , the great Romantic writer Manzoni, Verdi composed his mighty and beautiful  Requiem (1874).
He himself died in Milan in 1901.  His very last compositions were the Four sacred Pieces (1898) which show a definite tendency towards the music of Palestrina.

Portret van Verdi                                                               Verdi en Boito

Verdi war der bedeutendste italienishe Opernkomponist des 19. Jahrhunderts entstammt einem in der Landschaft Emilia ansässigen Bauern- und Kleinhändlergeschlechte .  Seine früh hervortretende musikalische Begabung fand in Antonio Barezzi, einem reichen Bürger im nahen Busseto, einen ersten Förderer.  Dieser sandte seinen Schützling 1832 nach Mailand, wo ihm allerdings die Aufnahme ins Konservatorium verweigert wurde.  Verdi nahm darauf Privatstunden bei Vincente Lavigna, den Cembalisten der Mailänder Scala, bei dem er vier Jahre lang unermüdlich arbeitete.  Von 1836 bis 1839 war er Kapellmeister in Busseto.  1839 debutierte er mit " Oberto"  in Mailand; mit " Nabucco"  (1842) und " I Lombardi"  (1843) stellte er sich in die erste Reiche der italienischen Komponisten seiner Zeit.
Verdis erste Schaffensperiode lässt die Einflüsse Bellinis und Donizettis erkennen, doch schlägt sein intensiveres dramatisches Temperament erregendere, auch von nationaler Leidenschaft zeugende Töne an.  Die mittlere Schaffensepoche drängt immer deutlicher der Schaffung musikalisch-dramatischer Charaktere zu (Lady Macbeth, Rigoletto, Violetta oder Azucena).  In der letzten Periode, die mit  "Maskenball"  beginnt und sich zu den Stilwundern eines " Othello" und " Falstaff", der einzigen Buffo-Oper des Meisters, sublimiert, wird der Nummerngeist der älteren Oper immer entschiedener zugunsten musikdramatischer Einheit überwunden.  Verdi hat allerdings andere Wege beschritten als Richard Wagner, seine Entwicklung ist jedoch nicht minder organisch.  Sie gründet in der echt romantischen Überzeugung von der Oper als einer primär vokalen Künst.  So sehr Verdi im Zuge seiner Entwicklung den Anteil des Orchestralen vermehrt und ausgestaltet hat, die menschliche Stimme bleibt die Souveränin seiner Oper.  Beide Meister haben, je nach Charakter und künstlerischem Temperament, das musikalische Theater des 19. Jahrhunderts zu Gibfeln geführt, die zugleich Endpunkte sind.

Terug naar VARIA